Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016

Τζ. Μ. Κουτσί - Τα χρόνια του σιδήρου






 Τζ. Μ. Κουτσί - Τα χρόνια του σιδήρου
Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2003


Τα χρόνια του σιδήρου. Που τα ακολουθούν τα χρόνια του χαλκού. Πόσο καιρό, πόσο καιρό θα πρέπει να περιμένουμε για να ξανάρθουν με τη σειρά τους χρόνια τρυφερότερα, τα χρόνια του πηλού, τα χρόνια της γης; Μια σπαρτιάτισσα δέσποινα, με καρδιά από σίδερο, που γεννάει γιους πολεμιστές για το έθνος. "Είμαστε περήφανοι γι' αυτούς". Εμείς. Ή ταν ή επί τας.
Μια γυναίκα στο τέλος της ζωής της. Μια λευκή Νοτιοαφρικανή αντιμέτωπη με τη σιδερένια οργή που έχει σφυρηλατήσει η βία του απαρτχάιντ, αντιμέτωπη με το τέλος μιας εποχής, αντιμέτωπη με τον θάνατο.
Το γράμμα που γράφει στην κόρη της είναι η σπαρακτική κραυγή απελπισίας μιας γυναίκας που «βλέπει» την αλήθεια λίγο πριν κλείσει τα μάτια της.

Αγκαθα Κριστι - Φόνος χωρίς ένοχο






Αγκαθα Κριστι - Φόνος χωρίς ένοχο
Εκδόσεις: Ελικών

ΑΤΓΟΥΝΤ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ - Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις






ΑΤΓΟΥΝΤ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ - Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις
Εκδόσεις: Ωκεανίδα, 1998

Τορόντο, 1843. Η δεκαεξάχρονη καμαριέρα Γκρέις Μαρκς δικάζεται για την εν ψυχρώ δολοφονία του αφεντικού της Τόμας Κίνεαρ και της οικονόμου και ερωμένης του Νάνσι Μοντγκόμερι. Ο "συνένοχός" της, ο σταβλίτης Τζέιμς ΜακΝτέρμοτ, οδηγείται στην κρεμάλα κι εκείνη τιμωρείται με ισόβια. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο δόκτωρ Σάιμον Τζόρνταν, πρωτοπόρος ψυχίατρος και αυθεντία σε θέματα αμνησίας, οδηγεί βήμα βήμα την Γκρέις σ' ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο παρελθόν: ο δρόμος της ξενιτιάς από την Ιρλανδία στον Καναδά, ο θάνατος της μητέρας της, η σημαδιακή φιλία της με την άτυχη υπηρέτρια Μαίρη Γουίτνι. Και πάνω απ' όλα, η κρίσιμη ώρα του διπλού φονικού, θαμμένη στην πιο σκοτεινή γωνιά του μυαλού της. Είναι τελικά μια μοιραία γυναίκα, μια ψυχρή δολοφόνος, η προσωποποίηση του Κακού; Ή μήπως ένα αδύναμο και άβουλο θύμα στα χέρια του αχαλίνωτου Τζέιμς ΜακΝτέρμοτ;
Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία, που συγκλόνισε τον Καναδά τον 19ο αιώνα, το "Άλλο πρόσωπο της Γκρέις" είναι το αριστούργημα της Μάργκαρετ Άτγουντ, της σημαντικότερης Καναδέζας μυθιστοριογράφου της εποχής μας. Έργο δεξιοτεχνικής πλοκής, πνευματώδες, ποιητικό, γεμάτο πάθος, παρασύρει τον αναγνώστη και τον κρατάει αιχμάλωτο ακόμη και μετά την τελευταία του σελίδα.

Κυριακή 10 Ιουλίου 2016

Πιερράκου, Μαρία - Η γυναίκα του ζωγράφου Ή περί της σωστής διαχείρισης του μαζοχισμού






Πιερράκου, Μαρία - Η γυναίκα του ζωγράφου Ή περί της σωστής διαχείρισης του μαζοχισμού
Εκδόσεις: Εστία, 2010


Ένα μικρό βιβλίο για ένα θέμα ελάχιστα συζητημένο.

Μια ψυχαναλύτρια, σύντροφος ζωγράφου, παρατηρεί τη κοινή ζωή τους - τη ζωή ενός ζευγαριού, που διαρκεί πενήντα και πλέον χρόνια. Το βλέμμα της διχάζεται, καθώς η ίδια μοιράζεται τον καθημερινό και έμμονο μόχθο της δημιουργίας ενώ συγχρόνως αναρωτιέται για τα περίπλοκα κίνητρα της συνειδητής και αβίαστης δικής της απόσυρσης μπροστά στον άντρα-καλλιτέχνη.

Γραμμένη με χιούμορ, ευαισθησία και σοβαρότητα, η μαρτυρία της Μαρίας Πιερράκου παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και πρωτοτυπία.

Βάρναλης Κώστας - Ελεύθερος κόσμος



Βάρναλης Κώστας - Ελεύθερος κόσμος
Εκδόσεις: Κέδρος

Βάρναλης Κώστας - Η αληθινή απολογία του Σωκράτη



Βάρναλης Κώστας  - Η αληθινή απολογία του Σωκράτη
Εκδόσεις: Κέδρος, 6η έκδοση, 1977
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Για τρίτη φορά εκδίδεται η «Αληθινή απολογία του Σωκράτη» και νομίζω, πως δεν είναι άσκοπο να πω δυο λόγια πληροφοριακά για το πνεύμα και για το σκοπό του βιβλίου. Η «Απολογία» γράφτηκε στα 1931 σαν ένα είδος διαμαρτυρίας ενάντια στην τοτεσινή «δημοκρατία» του ιδιωνύμου, του Καλπακιού και των διαφόρων στρατιωτικών κινημάτων, που είχανε κατακουρελιάσει τις συνταγματικές ελευθερίες του πολίτη κι είχανε διαφθείρει ολάκερο το δημόσιο βίο της χώρας και προετοιμάσει τη διχτατορία της 4ης Αυγούστου. Η τυραννία αυτής της μαύρης εποχής κι αργότερα των δυο ξενικών κατόχων ίσαμε σήμερα, κάνουνε τη σάτιρα της «Απολογίας» τόσο επίκαιρη τώρα, όσο είτανε και τον καιρό που γράφτηκε. Μερικοί νομίσανε, πως με τούτο το έργο «υβρίζεται» η αρχαία Ελλάδα και ο μεγάλος φιλόσοφος, ο Σωκράτης. Λάθος. Με το πρόσχημα της αρχαίας Ελλάδας και της σωκρατικής φιλοσοφίας σατιρίζεται η σημερινή αντιδραστική Ελλάδα κ’ η «κοινή γνώμη» του κοπαδιού, των «προδομένων ελλήνων» (όπως θαλεγε ο Σολωμός) που η κυρίαρχη τάξη τους τυφλώνει τόσο πιτήδεια, ώστε αν μη μπορούνε να βλέπουνε και να κατονοούνε την πραγματικότητα. Όσο για το Σωκράτη, νομίζω, πως «αθωόνεται» κάνοντάς τον ν’ αναγνωρίζει στο τέλος της ζωής του τις ζημιές της ιδεαλιστικής του φιλοσοφίας (. . .).